در این قسمت نیز به مناسبت ولادت با سعادت امام رئوف کلیپ صوتی بسیار زیبای آمدم ای شاه پناهم بده را برای شما دوستداران حضرت ثامن الحجج امام رضا (ع) که حتما آن را از تلویزیون شنیده اید و مجذوب آن شده اید قرار داده شده است. و ما امیدواریم که شما از شنیدن آن لذت ببرید. [...]

التماس دعا

دانلود مستقیم

حجم: ۹۹۳ کیلوبایت

فرمت: mp3

فرارسیدن میلاد امام رضا علیه السلام را خدمت امام عصر ارواحنا فدا و همه ی شما علاقه مندان به انوار قدسی خاندان عصمت و طهارت تبریک و تهنیت عرض می نماییم، در همین ارتباط مجموعه تصاویر رضوی را برای شما دوستان در ادامه مطلب گذاشته ایم که امیدواریم تصاویر مورد پسندتان واقع شود. [...]

تو جامعه ای که زندگی می کنیم بعضی ها رو میبینیم که در آمد خوبی دارن و در ظاهر زندگی رو به راهی دارن اما وقتی پای صحبتاشون می شینی اگر شناخت قبلی ازشون نداشه باشی فکر می کنی جزء طبقه فقیر جامعه هستن اینقدر از وضع اقتصادی زندگیشون ناله و شکایت می کنن  که ناخود آگاه به فکرت میرسه که اگر بتونی یه کمکی هم بهشون بکنی. [...]

و در مقابل افرادی هستن که در آمد متوسطی دارن ,وضع ظاهری زندگیشون هم زیاد خوب نیست ,اما در حرف ها و حدیث هاشون هیچ گاه شکایت و ناله نمی کنن و همیشه به وضعیت خودشون راضی هستن .

این دو وضعیت رو که به تصویر کشیدم از زاویه های مختلفی میشه نگاه کرد از زاویه قناعت و اسراف و …..اما آنچه مد نظر منه چیز دیگری است .

لابد کلمه برکت رو تا به حال زیاد شنیدید و حتی به کار بردید؟اصلا این کلمه یه انس خاصی تو صحبت  ها داره ,می گن فلانی تو زندگیش برکت هست ,فلانی عمرش و جوونیش برکت داشت که تونست این قدر موفق بشه و یا نان رو به عنوان برکت سفره نام میبرن و احترام خاصی هم بهش قائل هستن.
اول ببینیم معنای برکت چیه؟وقتی به لغت نگاه می کنیم برکت رو ((نعمت های ثابت و پایدار که همراه با کثرت و خیر و افزایش باشه) معنا کردن .

حالا این برکت ممکنه تو امور اقتصادی زندگی باشه و یا در امور معنوی( مثل برکت در عمر، دارایى، علم، کتاب …)باشه .

سوال مهمی که اینجا مطرح میشه اینه که چکار کنیم برکت تو زندگیمون زیاد بشه پولی که بدست می آوریم برکت داشته باشه عمرمون برکت داشته باشه زندگیمون سراسر برکت بشه؟

قران مجید دو عامل بزرگ رو برای برکت در جامعه ذکر می کنه;

(وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَیْهِم بَرَکَاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ وَلَـکِن کَذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا کَانُواْ یَکْسِبُونَ:و اگر اهل شهرها ایمان آورده و تقوا پیشه مى‏کردند، برکاتى از آسمان و زمین به رویشان مى‏گشودیم، ولى آنها تکذیب کردند پس ما نیز ایشان را به سزاى آنچه مى‏کردند گرفتار ساختیم)(۱)

در منطق قرآن دو عامل ایمان و تقوا هستند که در سایه سار انها فرد و جامعه میتونه برکت رو در زندگی خودش تجربه کنه و با بدست اوردن این برکت به موفقیت های اقتصادی و معنوی برسه .

و وقتی به روایات نگاه می کنیم عواملی رو برای ایجاد برکت از جمله بخشش و انفاق مال که فرمودند( «برکة المال فی الصدقه:برکت مال در انفاق و صدقه است) (۲)و یا فرزند صالح رو نیز بعضی از روایات به عنوان برکت زندگی معرفی کردن .همچنینی عوامل مهمی رو برای از بین رفتن برکت از زندگی بیان کرده اند از جمله:بی نمازی که وجود مبارک حضرت زهرآ سلام الله علیها (یَرْفَعُ اللّه ُ الْبَرَکَةَ مِنْ عُمْرِهِ وَ یَرْفَعُ اللّه ُ الْبَرَکَةَ مِنْ رِزْقِه:خداوند برکت را از عمر و رزق و روزی شخص بی نماز بر میدارد )(۳)

شاید این سوال در ذهن شما نقش ببنده که اگر ایمان و تقوا سبب نزول برکات و نعمت ها در زندگی فردی و اجتماعی میشه, پس چرا کشورهاى غیر مسلمان ، وضع بهترى دارند و کشورهاى اسلامى با مشکلات فراوانى روبرو هستند؟

در جواب این سوال باید سه نکته اساسی رو در نظر بگیریم

۱) اوّلاً آن کشورها از نظر علم و صنعت جلو هستند، ولى از نظر روحى و روانى آرامش ندارند. از این نظر آنان نیز مشکلات فراوانى دارند.

۲): اغلب کشورهاى اسلامى، تنها نام اسلام را با خود دارند و قوانین و رهنمودهاى دین اسلام در آنجا حاکم نمى‏باشد.

۳) در قرآن، دو نوع رفا و آسایش داریم:

الف: رفاه و گشایش براى خوبان که همراه برکات و نعمت هاست ، «فَتَحنا علیهم برکات».

ب: رفاه و گشایش براى کفّار و نااهلان که دیگر همراه برکت نیست بلکه عذابی برای آنهاست :

(( فَلَمَّا نَسُواْ مَا ذُکِّرُواْ بِهِ فَتَحْنَا عَلَیْهِمْ أَبْوَابَ کُلِّ شَیْءٍ حَتَّى إِذَا فَرِحُواْ بِمَا أُوتُواْ أَخَذْنَاهُم بَغْتَةً فَإِذَا هُم مُّبْلِسُونَ :پس چون هشدارهایى را که به آنها داده شده بود فراموش کردند، درهاى همه چیز را [براى امتحان‏] بر آنان گشودیم، و چون بدانچه داده شده بودند سرمست شدند، ناگاه گرفتارشان کردیم و در آن هنگام یکباره نومید شدند))(۴)

که در این زمینه پیامبر اکرم‏ (صلى الله علیه وآله) فرمودند: ((اذا رأیت اللّه یعطى على المعاصى فان ذلک استدراج منه:اگر مشاهده کردى که دنیا به کام گنهکاران است خوشحال مباش، زیرا این استدراج الهى و به تدریج هلاکت کردن اوست))(۵)

منابع:
۱)اعراف ۹۶
۲)غررالحکم، ص ۳۹۵
۳)(مسند فاطمه الزهراء، ص ۲۳۵)
۴)انعام ۴۴
۵)مجمع البیان، ج‏۴، ص‏۳۰۲، ذیل همین آیه

عارفی قصد تشرف به حج داشت.فرزندش از او پرسید:به کجا میروی؟

عارف گقت : به سوی خانه پروردگارم!فرزند,گمان می کرد که هر کس خانه ی او را ببیند,خود پروردگار را هم میبیند؛لذا مشتاق همراهی با پدر شد و گفت : چرا مرا با خود نمیبری؟ [...]

پدر گفت:تو صلاحیت این سفر را نداری.فرزند گریه کردوبالاخره پدر را راضی نمود.

چون پدر و پسر به میقات رسیدند,هر دو مُحرِم شده و حرکت کردند و وارد بیت الله شدند.فرزند مان و مبهوت همه جا را نریست و پرسید:پروردگارم کجاست؟پدر گفت:خداوند در آسمان است.

فرزند این را که شنید , فریادی زد و بیهوش شد و از دنیا رفت.

پدر متأثر شد و فریاد برآورد:پسرم چه شد,پسرم کجاست؟

از زاویه خانه خدا,ندایی به گوشش رسید که تو خانه خدا را می خواستی و به آن رسیدی,و او خود پروردگار را می طلبیدو خدای خانه را یافت و اینک در مقامی بالا و در نزد پروردگار است.

داستان های کشف السرار,ص۵۶

در معارف مهدوی هر گاه مفاهیم و آموزه‌ها، با بدفهمی روبه‌رو یا به صورت نابه‌جا القا شود، آسیب‌های چشم‌گیری آشکار می شود و باید کج‌روی‌ها و کج‌اندیشی‌هایی که تاکنون در این موضوع صورت گرفته است، بازشناسی شده و دیدگاه‌های مهدوی به دور از اختلال‌های مفهومی و مصداقی، بیان شوند. [...]

هر امر مهمی به نسبت اهمیتش در معرض خطرها و آسیب‌هایی است، معارف مهم مهدویت نیز از این قاعده مستثنی نیست و اندیشه مهدوی نیز چون هر اندیشه و فرهنگی آفت‌ها و آسیب‌هایی دارد که اگر به آن‌ها توجه نشود و به موقع برای برطرف ساختن آن‌ها اقدام نگردد، آثار منفی و مخربی به دنبال دارد.

آسیب، عاملی است که سبب اختلال، ناهنجاری و آفت در پدیده‌ها می‌شود و آسیب‌شناسی به معنای بازشناسی اختلال‌های مفهومی و مصداقی بحث است. این اختلال‌ها ممکن است در اثر ناکارآمد بودن و ضعف روش‌های پیام‌رسانی یا محتوایی پیام باشد.

در معارف مهدوی نیز هر گاه مفاهیم و آموزه‌ها، با بدفهمی روبه‌رو یا به صورت نابه‌جا القا شود، آسیب‌های چشم‌گیری آشکار می شود و باید کج‌روی‌ها و کج‌اندیشی‌هایی که تاکنون در این موضوع صورت گرفته است، بازشناسی شده و دیدگاه‌های مهدوی به دور از اختلال‌های مفهومی و مصداقی، بیان شوند.

آسیب‌های فرهنگ مهدویت، مواردی است که غفلت از آن‌ها موجب سستی اعتقاد آدمی به اصل وجود امام علیه‌السّلام یا ابعاد مختلف شناخت آن بزرگوار می‌شود و گاهی نیز گرایش به افراد یا مجموعه‌های منحرف را در پی دارد. از این رو باید برای شناختن این کج‌روی‌ها و کج‌اندیشی‌ها اقدام جدی شود. به بیان دیگر باید به پیرایش و تهذیب مفاهیم و مصادیقی که تاکنون وارد این فرهنگ شده است، پرداخت. در غیر این صورت هر گونه برنامه‌ریزی برای نهادینه‌سازی این فرهنگ، بی‌نتیجه است. کسانی که بدون توجه به بحث آسیب‌ها وارد عمل می‌شوند، همچون باغبانی می‌مانند که بدون توجه به آفت‌ها، مشغول کشت و کار شود که قطعاً در این صورت این کشت و کار ثمره‌ای برای او ندارد.

تعیین وقت برای ظهور؛ آسیبی جدی در عرصه مهدویت

یکی از آسیب‌ها تعیین وقت برای ظهور است؛ اگر چه گسترش شور و شوق عمومی برای ظهور حضرت حجت علیه‌السّلام پدیده‌ مبارکی است؛ اما اگر این پدیده به تعیین زمان برای ظهور و امیدوار ساختن مردم به ظهور ایشان در زمانی معین منجر شود، جای تأمل بسیار دارد زیرا بر اساس برخی روایات نقل شده از ائمه علیهم‌السّلام هیچ کس جز خدای تبارک و تعالی از زمان ظهور آگاهی ندارد و از این رو تعیین وقت برای ظهور (توقیت) جایز نیست و حکمت الهی بر این است که وقت ظهور آن حضرت بر بندگان مخفی بماند، لذا احدی نمی‌تواند زمانی برای ظهور تعیین کند.

فضیل بن یسار از امام باقر علیه‌السّلام پرسید: «آیا برای این امر وقتی معین است؟ آن حضرت سه مرتبه فرمودند: آنان که وقتی برای آن تعیین می‌کنند، دروغ می‌گویند.»

همچنین در روایتی دیگر امام باقر علیه‌السّلام خطاب به محمّد بن مسلم فرموده‌اند: «ای محمّد، هر کس برای تو خبری از ما درباره‌ی تعیین وقت ظهور نقل کرد در تکذیب او درنگ نکن؛ زیرا ما (اهل‌بیت) برای هیچ کس وقت (ظهور) را تعیین نکرده‌ایم.»

و نیز در توقیعی که از ناحیه‌ی مقدسه صاحب‌الزمان علیه‌السّلام در پاسخ به پرسش‌های اسحاق بن یعقوب صادر شده، چنین می‌خوانیم: «و اما آشکار شدن فرج، به اراده‌ی خداوند است و آنان که (برای ظهور) وقت تعیین می‌کنند دروغ می‌گویند.»

با این حال بعضی آگاهانه یا ناآگاهانه برای ظهور وقت تعیین می‌کنند که کم‌ترین اثر آن احساس یأس و ناامیدی برای کسانی است که این وعده‌های دروغین را باور کرده‌اند ولی خلاف آن را دیده‌اند.

بنابراین منتظران واقعی باید خود را از دام شیّادان و نیز نادانان حفظ کنند و درباره‌ی زمان ظهور تنها منتظر اراده‌ی پروردگار باشند. رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌و‌سلم نیز در مورد زمان ظهور که همانند قیامت، ناگهانی و غیرمنتظره است، فرموده‌اند:

«ظهور او (قائم علیه‌السّلام) مانند قیامت است. تنها خداوند است که چون زمانش فرا رسد، آشکارش می‌سازد. فرا رسیدن آن بر آسمانیان و زمینیان پوشیده است و جز به ناگهان بر شما نیاید.»

این دسته از روایات از یک سو هشداری است به شیعیان که در هر لحظه آماده‌ی ظهور حجّت حق باشند و از سویی دیگر تذکری به همه‌ی کسانی است که در پی تعیین وقت برای ظهورند.

تطبیق نشانه‌های ظهور بر مصادیق خاص، استراتژی امریکایی، صهیونیستی

آسیبی که پیوسته بعد از غیبت امام عصر علیه‌السّلام وجود داشته است، مطابقت دادن نشانه‌های ظهور بر وضعیت هر زمان بوده است، به این معنا که عده‌ای با خواندن یا شنیدن چند روایت در علایم ظهور، آن‌ها را به افراد یا حوادثی خاص تطبیق می‌دهند. اما آن‌چه آسیب و آفت است، مطالب و ادعاهایی است که این افراد با خواندن یک یا دو روایت، بدون تشخیص صحیح بودن آن‌ها و بدون بررسی آیات و روایات دیگر، مطرح می‌کنند، یعنی بدون داشتن تخصص به اظهار نظر می‌پردازند.

گاهی انسان در جلساتی شرکت می‌کند که ساعت‌ها پیرامون حضرت صحبت می‌کنند اما سرگرم تطبیق شرایط بوده‌اند. برای مثال شخصیت سفیانی که از علایم حتمی ظهور است را به مردی خاص در فلان منطقه تفسیر کرده‌اند و یا درباره‌ی سید حسنی (نفس زکیه) یکی دیگر از علایم حتمی ظهور، تحلیل‌های بی‌دلیلی مطرح شده است و افراد خاصی را بر آن تطبیق داده‌اند و بسیاری نمونه‌های دیگر که تطبیق نادرست علایم غیر حتمی بر جریانات موجود در جامعه کنونی است.

به هر حال در روایات رسیده از ائمه‌ اطهار علیهم‌السلام مطالبی در مورد نشانه‌های ظهور مطرح شده که بر فرض صحت آن‌ها، تطبیقشان بر حوادث و جریاناتی که در هر زمان رخ می‌دهد صحیح نیست چون پیامدهای ناگوار زیادی در پی دارد. ناامیدی و یأس در اثر عدم اتفاق ظهور، بی‌اعتقادی افراد نسبت به اصل ظهور به دلیل عدم تحقّق تطبیق‌های مطرح شده، استهزا و تکذیب باور مهدویت در نتیجه‌ محقق نشدن ظهور، شک و تردید در اصل ظهور و روایات پیرامون آن، تبیین و روشنگری، تکذیب انحرافات و کار کارشناسی در مورد علایم و ویژگی‌ها توسط علما از راه‌های مبارزه با این آسیب جدی است.

دشمنت را می‌شناسی ؟ دشمن قسم خورده ایی داری ، تا چه حد به وجودش آگاهی ؟ آیا حضورش را حس  می‌کنی ؟ او تو را می‌بیند ، صدایت را می‌شنود و از افکارت آگاه است ، لحظه به لحظه همراه تو بوده و به اتمام وجود کمر به اغفال تو بسته است . چه اندازه دشمنت را می‌شناسی ؟ [...]

حکایت یک دشمنی دیرین :

آدمی دشمن قسم خورده ایی دارد که به تمام جنبه‌های وجودی او آگاه است . از آغاز خلقت انسان ، او را می‌شناخته و تا آخرین نفس‌هایش با او همراه خواهد بود . او راه آسیب رساندن به انسان را خوب می‌شناسد . او  کسی نیست جز شیطان «إِنَّ الشَّیْطَانَ لِلإِنسَانِ عَدُوٌّ مُّبِینٌ ؛  که شیطان انسان را دشمنی آشکار است» (آیه ۵ سوره یوسف ) حال که دانستی نسبت او با انسان ، دشمنی است لازم است او را نیز بشناسی زیرا اولین قدم برای شکست دشمن شناخت اوست تا بر او غالب گشت .

معرفی شیطان از زبان امیر المومنین ( علیه‌السلام )

شیطان دشمن خدا و پیشوای متعصب‌ها و سر سلسله متکبّران است که اساس عصبیت را بنا نهاد و بر  لباس کبریایی و عظمت با خدا در افتاد … او شش هزار سال عبادت کرد که مشخص می‌باشد از سال‌های دنیا یا آخرت است امّا با ساعتی تکبّر همه را نابود کرد . ( خطبه ۱۹۲ نهج‌البلاغه ) پس شیطان بزرگ‌ترین مانع برای دین داری و زیان بارترین و آتش افروزترین فرد برای دنیای شماست . شیطان از کسانی که دشمن سرسخت شما هستند و برای در هم شکستنشان کمر بسته‌اید ، خطرناک‌تر است . غرور و خود بزرگ بینی او را گرفت و شقاوت و بدی بر او غلبه کرد و به آفرینش خود از آتش افتخار نمود و آفرینش انسان از خاک را پست شمرد . ( خطبه ۱ )

سلاح اصلی شیطان وسوسه و فریب است ، او دعوت کرده و جز فراخواندن انسان توان دیگری ندارد این انسان است که دعوت  او را به اختیار لبیک گفته و تیر هلاک را به سوی خویش نشانه می‌رود

ماهیت شیطان

ملاصدرا حقیقت شیطان را چنین معرفی می‌نماید : شیطان جوهری نفسانی است که به شر و بدی عمل نموده و اصل غلط و اشتباه در اعتقاد و گرایش‌ها و گناه و کارهای زشت و نارواست و همچنین منشاء وسوسه و فریب و نیرنگ و نشان دادن چیزهایی که آن‌ها را حقیقت و اصلی نیست و ظاهر ساختن باطل و پوچ در صورت حق و واقعیت است . ( مفاتیح الغیب / ۲۵۳ ) . شیطان را از جنیان می‌دانند . کار اصلی جنیان بیشترش خیال و تمثیل است که حقیقتی ندارد همچنین کار ابلیس هم تزویر و آراستن و زینت دادن است که اصل و حقیقت نداشته تا آنکه مردمان را از راه راست و جاده استوار برگرداند . ( کسراب بقیعة یحسبه الظمان ماءً حتی اذا جائه کم یجده شیئاً : سرابی در بیابانی است که تشنه آن را آب پندارد و چون بدان رسد چیزی نیابد )(آیه ۳۹/نور ) اوست که دنیا را در چشم انسان زینت داده و آن را گوهری گران بها معرفی می‌کند و او خود به زشتی آن آگاه است . سلاح اصلی او وسوسه و فریب است ، او دعوت کرده و جز فراخواندن انسان توان دیگری ندارد این انسان است که دعوت  او را به اختیار لبیک گفته و تیر هلاک را به سوی خویش نشانه می‌رود .

انواع شیاطین

شیطان را می‌توان دو قسم دانست : شیطان درون و شیطان برون . می‌توان گفت اکثر ما شیطان برون را شناخته و به وجود او آگاهیم ؛ شیطان برون کسی است که از سجده بر آدم امتناع ورزید و او بود که در فریب آدم و حوا نقش داشت . اما انسان شیطانی نیز در درون خویش دارد که هر زمان  همراه اوست . آدمی در میان قوای خویش قوه ایی دارد به نام قوه واهمه که برخی از بزرگان من جمله امام خمینی (ره) این قوه را با نام قوه شیطانیه معرفی می‌کند از جمله کارهایی که به این قوه نسبت می‌دهند دعوت انسان به دنیاطلبی ، شهوت و لذات زودگذر است

امروز نواهنگی زیبا به مناسبت بازگشایی دانشگاهها با سخنان بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی، امام خمینی(ره) و رهبر فرزانه انقلاب، آیت الله خامنه‌ای(دام ظله) رو براتون گذاشتم امیدوارم خوشتون بیاد. [...]

دانلود مستقیم

حجم: ۲٫۳۵ مگابایت

فرمت: mp3

با بروز تحولات اجتماعی در دهه‌های گذشته و حرکت جوامع به سمت صنعتی شدن، حضور زنان در جامعه نیز پررنگ‌تر شد. امروزه حضور زنان در جامعه و محیط کار امری اجتناب ناپذیر شده است به طوری که کاملا قابل مشاهد است، زنان پا به پای مردان در عرصه‌های مختلف اجتماعی و کاری شرکت دارند. [...]

رعایت حجاب و عفاف در جامعه یکی از ضروریات دین مبین اسلام و حکومت اسلامی است و از آنجا که ما در کشوری زندگی‌ می‌کنیم که اکثریت آحاد مردم پای‌بند و معتقد به ارزش ها و اصول اسلامی و دینی هستند، اهمیت آن در محیط های اجتماعی و کاری بیشتر به چشم‌ می‌خورد. حضور زنان با حفظ حجاب و حریم میان زن و مرد، علاوه بر حفظ سلامت جامعه و محیط کار، تحکیم بنیان خانواده را نیز در پی خواهد داشت. زیرا اگر آداب و شئونات اسلامی در محیط کار رعایت شود، زن و مرد به دور از هر شائبه و گناهی با آرامش خاطر کار می‌کنند که این امر در نهایت منجر به بهره‌وری و افزایش کارایی آنان در محیط کاری خواهد شد. علاوه بر آن ارزش و جایگاه زن نیز به مراتب حفظ و صیانت می‌شود.

مقوله حجاب امری است که مدت هاست از سوی نهادها، ارگانها، مراکز فرهنگی، تبلیغاتی و … به آن پرداخته شده و تحلیل‌ها و راهکارهایی نیز به انحای مختلف ارائه شده است. از این رو توجه ویژه به ترویج فرهنگ عفاف و حجاب در ادارات دولتی برای بانوان شاغل، چندی است که از سوی دولتمردان مطرح شده است. گرچه ترویج فرهنگ عفاف و حجاب از سوی دستگاه‌های دولتی به عنوان یکی از اصول حاکم بر ادارات در نظر گرفته شده است، با اینحال نظارت بر رعایت آن می‌تواند در نهادینه کردن حجاب در سطح جامعه کمک شایانی بکند.

ادارات و مراکز دولتی از جمله مراکزی هستند که باید به تعهدات اسلامی پای‌بند بوده و سیاستگذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌های بنیادی در جهت اجرای موازین اسلامی و بخصوص حجاب داشته باشند. به طوری که پوشش زنان در ادارات دولتی باید به شکلی باشد که این زنان الگویی برای سایر افراد جامعه نیز باشند. گرچه آیین‌نامه‌ها و منشورهای اخلاقی مختلف در سطح ادارات ابلاغ شده و بسیاری از کارمندان دولت از فیلتر گزینش نیز رد شده‌اند، با اینحال این قوانین در سطح ادارات به خوبی اجرا و اعمال نمی‌شود. این امر نیاز به یک مشارکت همگانی و نظارت مستمر بر اجرایی شدن قوانین ابلاغی در زمینه حجاب در ادارات دارد.

به گزارش خبرگزاری مهر معاون سیاسی و اجتماعی استانداری تهران از آغاز بازرسی وضعیت عفاف و حجاب در ادارات دولتی استان از ابتدای مهرماه خبر داده است. صفر علی براتلو در پنجمین جلسه ستاد صیانت از حریم امنیت عمومی و حقوق شهروندی استان تهران اظهار داشته است: با تشکیل ستاد صیانت از حقوق شهروندی، مدیران دستگاه‌های اجرایی موظف و مکلف به پیگیری، رسیدگی و رفع ناهنجاریهای فرهنگی هستند. مسئولان باید دغدغه این ناهنجاریها را داشته باشند و به طور جدی وارد میدان عمل شوند. همچنین دستگاه‌های اجرایی استان نسبت به رعایت عفاف و حجاب از ابتدای مهرماه مورد ارزیابی قرار گرفته و در این زمینه رتبه‌بندی می‌شوند. در این میان دستگاه‌های اجرایی که نسبت به این امر کوتاهی کرده و نسبت به وضعیت عفاف و حجاب کارکنان دغدغه نداشته باشند، معرفی خواهند شد.

چه باید کرد؟

با توجه به آنچه گفته شد باید برنامه‌ریزی‌ها و سیاستگذاری‌هایی از سوی مسئولان برای رعایت حجاب و حفظ موازین شرعی در ادارات صورت گیرد. در این میان تشویق کارکنان محجبه و اخطار به کارکنان بدحجاب می‌تواند تاثیر بسزایی در رعایت حجاب و حفظ عفاف در ادارات داشته باشد. تشویقی کارکنان محجبه می‌تواند در قالب اعطای جوایز، ترفیع درجه، افزایش حقوق و… باشد. همچنین یکی از معیارها و شاخص‌‌های ارزیابی کارکنان در پایان هر سال در ادارات نیز می‌تواند رعایت حجاب کامل اسلامی در طول یکسال خدمت فرد باشد. علاوه بر آن برگزاری کارگاه‌های آموزشی، مسابقات، نصب تابلوهایی با موضوع حجاب که برگرفته از آموزه‌های دینی باشد نیز از دیگر عوامل تاثیرگذار بر ترویج فرهنگ عفاف و حجاب در ادارات است. در کارگاه‌ها و یا جلسات آموزشی حجاب نیز می‌توان به مواردی چون: اهمیت حجاب، اثرات مثبت و سازنده رعایت آن، نقش حجاب در تحکیم بنیان خانواده، افزایش مقام و منزلت زن با رعایت حجاب و… پرداخت. زیرا تا زمانی که افراد به اهمیت و ضرورت وجود یک عمل پی نبرند شاید در ظاهر و برای رسیدن به برخی منافع خود به آن عمل کنند اما در باطن اعتقادی به آن عمل نداشته باشند. اگر مساله حجاب و اهمیت رعایت آن در باطن فرد رسوخ پیدا کرده باشد، خود فرد به این نتیجه خواهد رسید که حفظ حجاب در وهله اول ثمرات ارزشمندی برای وی و سپس جامعه و محیط کار او خواهد داشت.

همچنین یکی از ملاک‌های ارزشیابی عملکرد مدیران در سطوح مختلف می‌تواند رعایت حجاب در کارکنان زیر مجموعه وی باشد. با اعمال این سیاست مدیران تلاش می‌کنند کارکنانی را به کار گیرند که حجاب خود را به درستی رعایت می‌کنند و یا اگر کارکنان بدحجاب دارند تلاش کنند با اعمال روش‌های مختلف وی را به سمت رعایت حجاب سوق دهند.

در نهایت بهتر است در ادارات تدابیری اتخاذ شود که از اختلاط زن و مرد تا حد امکان جلوگیری شود. زیرا ریشه برخی از بدحجابی‌ها میل زن به خودنمایی در برابر جنس مخالف است. در صورتی که زنان در محیطی کار کنند که با مردان کمتر در ارتباط باشند، علاوه بر حفظ حریم محرم و نامحرم، یکی از عواملی که موجب دامن زدن به بدحجابی است از بین خواهد رفت. البته لازم است ذکر شود رعایت حجاب تنها از سوی زنان نمی‌تواند ریشه بدحجابی را از سطح جامعه و محیط کار بخشکاند. مردان نیز باید به رعایت حفظ حریم زن و مرد و پوشاندن چشم از نامحرم مبادرت ورزند. رعایت این امر علاوه بر جلوگیری ار خودنمایی زنان در ادارات موجب تحکیم بنیان خانواده نیز خواهد شد. زیرا برخی از اختلافات خانوادگی به دلیل ارتباطات نامناسب زن و مرد در محیطهای اداری است.

دانلود کلیپ سخنرانی بسیار زیبا و شنیدنی درباره ی اثرات رعایت نکردن عفاف و حجاب

پیشنهاد میکنم حتما دانلود کنید [...]

دانلود مستقیم

حجم: ۲٫۳۶ مگابایت

فرمت: mp3

نباید با جوانها حداقلی صحبت کنیم. حداقلی صحبت کردن با جوانها این است که به او بگوییم: دو رکعت نماز خواندن یا حجاب داشتن مگر چقدر سخت است، خوب انجام بده دیگر! ما باید جوانان را با قله آشنا کنیم. چون جوان اساساً بلند همت است و به کم قانع نیست. گاهی اوقات پدر و مادرها و مدارس، بچه‌ها را حداقلی بار می‌آورند. مثلاً می‌گویند: پسرم تو معتاد نشو، مشروب هم نخور، نماز هم بخوان، من دیگر چیزی از تو نمی‌خواهم!   این بدترین شیوه‌ی تربیت فرزند است.‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ [...]

حجت الاسلام و المسلمین پناهیان در پاسخ به این سوال که چه کسانی می‌توانند تحول ایجاد کنند، خاطر نشان کرد: سیاست‌مداران باید به نخبگانی که ویژگی‌های لازم را دارند، بها دهند و پای سخنان آن‌ها، از قانونی کردن تا اجرای آن، فداکارانه بایستند. جامعه باید چراغ به دست، به دنبال نخبگانی باشد که بتوانند تحول ایجاد کنند. این‌طور نیست که هرکسی مشهور شد، یا هر کسی که تجربه‌ی مدیریت داشت، یا هر کسی که علم داشت بتواند تحول ایجاد کند.

در ادامه بخش‌هایی از سخنان پناهیان آمده است:

اگر ما بخواهیم شاهد تغییر و تحولی در جامعه باشیم به چه نوع آدم‌هایی نیاز داریم؟

• طبیعتاً برای ایجاد تحول به افرادی نیاز داریم که تسلیم وضع موجود نباشند و البته اعتراضشان به وضع موجود یک اعتراض سطحی هم نباشد، بلکه نگاه عمیقی داشته باشند و بتوانند با روحیه‌ی انقلابی و با شجاعت بالا، آن نگاه عمیقی را که پیدا می‌کنند به جامعه منتقل کنند.

• اگر کسی بخواهد اوضاع موجود را توجیه کند و از آن دفاع کند و به نوعی مقهور وضع موجود باشد او نمی‌تواند تحول ایجاد کند. انسان تحول‌خواه یا به تعبیری انسان انقلابی، انسانی است که متفاوت بودن را عمیقاً دنبال ‌کند و دوست نداشته باشد فقط یک تغییر اندک ایجاد کند. و البته این همّت در هر کسی نیست.

• بسیاری از آدم‌ها مصلحت اندیش هستند و بیشتر منافع خودشان را می‌بینند و لذا فقط به دنبال تغییرات اندک هستند. بسیاری از آدم‌ها اصلاً عمیق نگاه نمی‌کنند و بسیاری جرأت اظهار نظر ندارند. به عنوان مثالی از جرأت نداشتن می‌توان به داستان پادشاهی اشاره کرد که لباسی بر تن نداشت اما همه از ترس اینکه متهم نشوند، چیزی نمی‌گفتند ولی ناگهان کودکی از روی اخلاص گفت: «پادشاه که اصلاً لباس ندارد» و گویا حرف دل همه را زد و همین حرف همه را به هم ریخت. انسان تحول خواه، صفا و صداقت و صراحت آن کودک را دارد. یک دفعه‌ای تلنگری می‌زند که باعث می‌شود همه، آن چیزی که پشت پوسته ظاهری‌شان پنهان کرده بودند، بیرون بریزند و البته در این راه باید مشقت‌های فراوانی هم کشید چون همیشه جامعه این قدر آماده‌ی پذیرش نیست.

افرادی که این تحول را ایجاد می‌کنند چه خصوصیاتی باید داشته باشند؟

• اولین ویژگی این افراد این است که به درک عمیق نائل شده‌اند و درک عمیق هم لاجرم درک دینی عمیق است. چون دین عمیق‌ترین معارف را به انسان می‌دهد. از طرفی، خیلی‌ها ممکن است به درک سطحی دینی نائل شده باشند و از احکام و معارف دینی هم خبر داشته باشند، اما قدرت تجزیه و تحلیل عمیق نداشته باشند. کسی که ژرف‌نگر است و اطلاعات دینی خوبی هم دارد، به درد این کار می‌خورد. چون دین یک راهنما و بروشور برای استفاده‌ی صحیح از هستی است.

• انسان تحول‌خواه باید درک دینی عمیق داشته باشد و ژرف‌نگر باشد. خیلی افراد دین‌دار هستند اما چون درک عمیقی از دین ندارند، و از دین استفاده‌ی حداقلی می‌کنند، به درد ایجاد تحول نمی‌خورند.

• ائمه‌ی هدی(ع) می‌فرمایند: «عَلَیْکُمْ بِالدِّرَایَاتِ لَا بِالرِّوَایَات»(کنزالفوائد/۲/۳۱ و معانی‌الاخبار صدوق/۱) سخنان ما را فقط روایت نکنید، بلکه عمیقاً درک کنید. همچنین می‌فرمایند: «عَلَیْنَا إِلْقَاءُ الْأُصُولِ وَ عَلَیْکُمُ التَّفْرِیع» (وسائل‌الشیعه/۲۷/۶۲) ما اصول را به شما می‌گوییم و شما بر آنها فرع بزنید.

• دومین ویژگی کسانی که قدرت ایجاد تحول را دارند این است که «پدیده‌های اجتماعی را عمیق نگاه می‌کنند.» خیلی‌ها ممکن است پدیده‌های اجتماعی را بشناسند و آمارهای زیادی هم در اختیار داشته باشند، اما قدرت تجزیه و تحلیل عمیق این پدیده‌های اجتماعی را نداشته باشند. به عنوان مثال اگر با پدیده‌ی بی‌حجابی دختران جوان در جامعه مواجه هستیم، باید تحلیل عمیقی از آن داشته باشیم و ریشه‌های آن را شناسایی و بررسی کنیم. اینکه بی‌حجابی بد است را همه می‌دانند.

اما اینکه ریشه‌ی بدحجابی در جامعه‌ی ما چیست را فقط انسان ژرف‌نگر درک می‌کند. معمولاً خانم‌ها از آقایان بیشتر به معنویت گرایش دارند، و جوان‌ها بیشتر از مسن‌ترها. پس دختران جوان در هر جامعه‌ای متدین‌ترین قشر می‌شوند. پس اگر گاهی دیده می‌شود دختران جوان دین‌گریزی می‌کنند، این اتفاقات ساده نیست. مثل یک گناه کردن آقا پسر و چشم‌چرانیِ او نیست. بدون یک نگاه عمیق نمی‌توان این پدیده را تحلیل کرد.

• یا مثلاً همه می‌دانند که بی‌حجابی بنیاد خانواده را از بین می‌برد، اما اینکه مساوی‌ قرار دادن حقوق زن و مرد می‌تواند ریشه‌ی بی‌حجابی باشد را توجه نمی‌کنند. البته تساوی حقوق زن و مرد با عادلانه بودن حقوق فرق می‌کند. نمونه‌ی برقراری تساوی غلط، این است که به بچه‌ی یک ماهه قرمه‌سبزی بدهیم چون می‌خواهیم بین او و دیگر اعضای خانواده تبعیض قائل نشویم! اما عدالت این است که هر چیزی را در جای خودش قرار دهیم.

• امام خمینی(ره) واقعاً ژرف‌نگر بود و لذا توانست در زمان طاغوت ایمان پنهان در درون مردم جامعه را ببیند. برخی از علما به امام می‌گفتند این انقلاب به ثمر نخواهد رسید ولی امام به زندگی مردم جامعه عمیق نگاه می‌کرد. بعضی‌ها چون افراد سطحی‌ای هستند، همین الان هم که وضع ظاهری جامعه را می‌بینند، می‌گویند وضع ایمان و دین‌داری مردم نسبت به گذشته بدتر شده است!

• افرادی که سطحی هستند و ژرف‌نگر نیستند نه تنها به درد ایجاد تحول در جامعه نمی‌خورند بلکه گاهی مضر هم هستند.

کسی که نگاه عمیق ندارد، فقط فساد غرب را می‌بیند و اشکال فرهنگ کارت ساعت‌زنی در غرب را نمی‌بیند

• آنهایی که نمی‌توانند اشکالات جهان غرب را عمیق ببینند، به درد تحول نمی‌خورند. انسان ژرف‌نگر است که می‌تواند آن زشتی‌های فرهنگ غرب را که در نظر غالب افراد زیبا جلوه کرده است، نشان دهد. و اِلا اینکه عرق‌خوری و بی‌بند و باری زشت و ناپسند است را که همه می‌دانند.

• به عنوان مثال بعضی‌ها فقط فرهنگ برهنگی و بی‌بند و باری غرب را بد می‌دانند اما مسائل دیگری مانند فرهنگ «کارت ساعت زنی» را بد نمی‌دانند. فرهنگ کارت ساعت زنی به ما می‌گوید «بنا بر این است که انسان‌ها راست نمی‌گویند و ما نمی‌توانیم به آنها اعتماد داشته باشیم. ما انسان‌ها را برخوردار از نظم و فضائل اخلاقی نمی‌دانیم و با همه‌ی آنها برخورد حداقلی می‌کنیم.»

سید جمال‌الدین اسدآبادی غرب را عمیق ندید/ اسلام نظم بر اساس تقوا را می‌خواهد، نه نظمی که صرفا تحت فشار قوانین سخت‌گیرانه باشد

• ما باید بتوانیم پدیده‌های اجتماعی را عمیق نگاه کنیم و جهان غرب را هم عمیق تحلیل کنیم. آقای سید جمال الدین اسد آبادی غرب را عمیق ندید که گفت: «من اسلام را در غرب دیدم و مسلمانان را در شرق» این یک نگاه سطحی است. نظم حاکم بر جوامع غربی، نظم مطلوب و مد نظر اسلام نیست. اسلام نظمی را می‌خواهد که بر اساس تقوا باشد نه نظمی که صرفا تحت فشار قوانین و مقررات سخت‌گیرانه و مجبور کننده، برقرار شود. ما نباید قانون را به جای شخصیت اخلاقی قرار دهیم و بخواهیم همه چیز را صرفاً با زور قانون منظم کنیم و سر جای خود قرار دهیم. البته قانون محدوده‌ی خاص خودش را دارد و لازم هم هست، اما قانون همه‌ی زندگی ما را نمی‌تواند فرا بگیرد.

• اگر غرب را دقیق و عمیق نگاه کنیم در آن زشتی‌هایی می‌بینیم که در جامعه‌ی ما الان به عنوان امور خوبی که باید از غرب یاد گرفت، تلقی می‌کنیم. مانند بحث‌هایی که در مورد تساوی حقوق زن و مرد وجود دارد، که می‌بینیم تحت تأثیر قوانین غرب، گاهی احکام اسلامی تحمل نمی‌شود، چون عمیقاً درک نمی‌شوند. مگر غربی‌هایی که حقوق زن و مرد را مساوی کرده‌اند به چه فایده‌ای رسیده‌اند که ما بخواهیم قوانین حقوقی خودمان را به آن سمت ببریم؟

باید به دنبال نخبگانی باشیم که می‌توانند تحول ایجاد کنند

• جامعه باید چراغ به دست، به دنبال نخبگانی باشد که بتوانند تحول ایجاد کنند. این‌طور نیست که هرکسی مشهور شد، یا هر کسی که تجربه‌ی مدیریت داشت، یا هر کسی که علم داشت بتواند تحول ایجاد کند. برخی افراد هستند که سی سال سابقه‌ی مدیرت دارند اما اصلاً قدرت تحلیل ندارند و نمی‌توانند مسائل را درست تشخیص دهند. ممکن است کسی علم داشته باشد اما قدرت تحلیل نداشته باشد و ژرف‌نگر نباشد.

• الان هم اگر کسی پیدا شود که قدرت تحلیل عمیق داشته باشد معمولا داوری صحت و سقم کلام او را به عده‌ای واگذار می‌کنند که سطحی‌نگر هستند و آنها هم معمولاً چون حرف‌های او را درک نمی‌کنند، انکارش می‌کنند.

تا وقتی جرأت ورود به برخی از حوزه‌ها وجود ندارد چگونه ممکن است تحول صورت گیرد؟/ با ارزش قائل شدن سیاست‌مداران برای نخبگان تحول‌اندیش

• باید سیاست‌مداران و مسئولین آزادمنشانه به کارشناسان و نخبگانی که ویژگی‌های فوق را دارا هستند رو کنند و به آنها تعلق خاطر نشان دهند. اگر یک سیاست‌مدار یا مسئول در هر یک از قوای سه‌گانه برای حرف کارشناسان ژرف‌نگر ارزش قائل باشد و به خاطر سخن خردمندانه‌ی کارشناسان و نخبگان از آبرو و رأی خودش بگذرد، مملکت ما با سرعت بیشتری به پیش خواهد رفت و الگوی جهان خواهد شد.

• سیاست‌مداری که مسئولیتی دارد، دیگر نباید در پذیرش یک سخن خردمندانه مصلحت اندیشی کند و علاوه بر آن باید برای تولید سخنان خردمندانه نیز سرمایه‌گذاری کند. اگر به دنبال تحول هستیم، سیاست‌مداران باید به نخبگانی که ویژگی‌های لازم را دارند بها بدهند و پای سخنان آنها از قانونی کردن آن تا اجرای آن فداکارانه بایستند.

مفهوم انقلابی بودن چیست؟

• هر کار خوبی یک کار انقلابی به حساب نمی‌آید. البته واژه‌ی انقلابی تقریباً عاریتی است، و کمی سابقه‌ی مارکسیستی دارد و تعبیر دقیقتر ما برای آن “جهاد” است. جهاد به این معنا است که یک مانع بزرگی بر سر راه قرار دارد و باید آن مانع را با قدرت برداشت نه اینکه راه عادی خودمان را برویم و به موانع کاری نداشته باشیم. خیلی‌ها اهل جهاد نیستند و اهل برداشتن موانع نیستند. ما موانع و مشکلاتی در کشورمان داریم که باید به صورت جهادی برطرف شود.

• اگر کسی به امور خیریه مشغول شود و سرش را بالا نگیرد تا ببیند ریشه‌ی مشکلاتی مثل فقر در کجاست، و تبدیل شود به یک آدم غیر سیاسی و بگوید من به استکبار جهانی و صهیونیسم و سرمایه‌داران زالوصفت کاری ندارم، به اسلام و مسلمین هم کاری ندارم و فقط به چند تا فقیر و مستمند کمک می‌کنم، این آدم یک آدم جهادی و انقلابی نیست، بلکه یک آدم خوب است اما در سطح پایین. باید ریشه‌ی فقر را پیدا کرد و آن را از بین برد. البته نه اینکه به فقیر کمک نکنیم و بنیادهای خیریه نداشته باشیم. مانند امیرالمؤمنین(ع) که ریشه‌ی فقر را در نبرد با معاویه می‌دید و اهل جهاد بود، اما خودش هم شبها می‌‌رفت و به یتیمان خرما می‌داد. خرمارسانی امیرالمؤمنین(ع) ارزش دارد که اهل جهاد و مبارزه با ریشه‌ی فقر هم بود. او می‌دانست که ریشه‌ی فقر در کفر و نفاق و فساد است.

• زندگی انقلابی وقتی است که انسان علاوه بر اینکه به اصلاح امور سطحی می‌پردازد به ریشه‌ها و اعماق مشکلات نیز بپردازد و برای اصلاح آنها جهاد کند. ما هنوز به انسان‌های انقلابی نیاز داریم چون هنوز دشمن داریم و موانع و مشکلاتی داریم که جز با مجاهدت حل نمی‌شود. موانع نظام و جامعه‌ی ما با بخشنامه‌ی سازمانی و انجام وظایف سازمانیِ یک عده کارمند برطرف نخواهد شد.

• نیازی نیست همه‌ی مردم به این معنا انقلابی باشند، بلکه اگر یک عده‌ای انقلابی باشند کافی است. خیلی از آدم‌های خوب، انقلابی نیستند و لازم هم نیست انقلابی باشند آنها زندگی خودشان را می‌کنند و در کنارشان انقلابی‌هایی هستند که به آنها خدمت رسانی‌ می‌کنند و برای آنها می‌میرند. در زمان امام زمان(ع) هم این‌طور نیست که همه‌ی انسان‌ها درجه‌ی یک بشوند و لازم هم نیست همه درجه‌ی یک بشوند. یک عده‌ای، خیلی خوب می‌شوند و خیلی زحمت می‌کشند و بقیه هم زندگی عادی خودشان را انجام می‌دهند.

کسانی که تخصص و استعداد بالا دارند، در کنار انسان‌های انقلابی شکوفا می‌شوند

• کسی که ارزش و توانایی خاصی دارد و تخصصی دارد، او باید به کجا برود؟ در جامعه‌ی انسانی کسی که توانایی و مهارت و هنری دارد، باید احساس آرامش و امنیت کند و مطمئن باشد که کسی از او سوء استفاده نمی‌کند و کسی هم باید باشد که به او میدانِ رشد بدهد. نظام سرمایه‌داری ثابت کرده است که از آدم‌های با استعداد سوءاستفاده می‌کند و میدان رشد برای شکوفایی بسیاری از آدم‌ها را هم نمی‌دهد بلکه تنها به اندازه‌ی استفاده‌ی خودش، امکان رشد به بعضی افراد می‌دهد و بقیه استعدادها را تباه می‌کند. از یک سو، استعدادسوزی می‌کند و از سوی دیگر یک سری استعدادها را شناسایی و استخدام کرده با سوء استفاده، آنها را به نوکرین مرفه و ساده لوح تبدیل می‌کند.

• یک انقلابی و یک نیروی جهادی، برای هر تخصصی ارزش قائل است. انسان متخصص و توانمندی که لزوماً از لحاظ آرمانی هم انقلابی نیست، در نزد این انقلابی آرام‌تر است چون می‌داند که در کنار آن انسان انقلابی از او سوءاستفاده نمی‌شود و بهره‌ی لازم هم به او خواهد رسید و امکان شکوفایی را هم برای او فراهم خواهد کرد. و بهترین زمینه را برای رشد او مهیا خواهد کرد.

• اساساً جامعه‌ی مهدوی و جامعه‌ی دینی جامعه‌ای است که امکان خودشکوفایی را به انسان‌ها می‌دهد تا هرکسی استعدادهای خودش را شکوفا کند و به اوج خلاقیت برسد و مدیریت جامعه‌ی انسانی یعنی همین. امروزه در جامعه‌ی ما اتفاقات علمی امیدبخشی در حال رخ دادن است، که ثمره‌ی انقلاب و مدیریت انقلابی است.

در تبیین مفهوم انقلابی بودن چه باید کرد؟

• نباید با جوانها حداقلی صحبت کنیم. حداقلی صحبت کردن با جوانها این است که به او بگوییم: «دو رکعت نماز خواندن یا حجاب داشتن مگر چقدر سخت است، خوب انجام بده دیگر!» ما باید جوانان را با قله آشنا کنیم. چون جوان اساساً بلند همت است و به کم قانع نیست. گاهی اوقات پدر و مادرها و مدارس، بچه‌ها را حداقلی بار می‌آورند. مثلاً می‌گویند: «پسرم تو معتاد نشو، مشروب هم نخور، نماز هم بخوان، من دیگر چیزی از تو نمی‌خواهم!» این بدترین شیوه‌ی تربیت فرزند است.

• باید با یک نگاه انقلابی بچه‌ها را تربیت کرد. مثلاً اگر کسی برای انقلابی بودن بخواهد تهذیب نفس کند، این کار را خیلی بهتر انجام می‌دهد. اگر به او بگوییم «تهذیب نفس خوب است، اگر تهذیب نفس داشته باشی به بهشت خواهی رفت!» با این سخن انگیزه‌ی تهذیب نفس پیدا نمی‌کند. اما اگر به او بگوییم «تا وقتی تهذیب نفس نکنی خدا به تو لیاقت خدمت به امام زمان(ع) و نجات بشریت را نمی‌دهد» در این صورت او خیلی بهتر انگیزه‌ی تهذیب نفس پیدا می‌کند.

• خوب شدن آدم‌ها را باید با نشان دادن قله‌ها آغاز کنیم و این کار یعنی جهادی زندگی کردن. خداوند فرموده است: «وَ جاهِدُوا فِی اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ؛ و در راه خدا کارزار کنید چنان که سزاوار کارزار کردن براى او است» و این سزاوار بودن برای خداوند، یعنی نگاه حداکثری.

نسبت انقلابی بودن و ایرانی بودن چیست؟

• ایرانی‌ها نوعاً، هم درک بالا و اندیشه‌ی قوی‌ای دارند و هم احساسات قوی‌ای دارند و برای برتر شدن در جهان به هر دوی اینها نیاز است. منتها این آفت دارد؛ اگر احساساتی بودیم اما احساسات خودمان را کنترل نکردیم شاهد افسردگی‌ها و عصبانیت‌ها و عقده‌ای شدن‌ها… خواهیم بود و یا اگر استعداد اندیشه و درک بالا را به‌درستی جهت ندهیم، شاهد به وجود آمدن جیب‌برهای حرفه‌ای و دزدی‌های هوشمندانه خواهیم شد.

• این «هوش و استعداد برتر» و آن «احساسات و استعداد قلبی بالایی که داریم» ما را تبدیل کرده است به متناسب‌ترین قوم برای اسلام. چون آن قومی که می‌خواهد اسلام را درک کند و از همه سبقت بگیرد باید استعداد بالا و حساسیت روحی بالایی داشته باشد. دین‌دار بودن نیاز به عقل بالا و قلب پُراحساس دارد و به همین دلیل ما در دین‌داری جلوتر از همه هستیم.

• ما متناسب‌ترین قوم با اسلام هستیم؛ این را پیامبر گرامی اسلام فرموده است و ما به فرموده‌ی او افتخار می‌کنیم. باید مسئولیت خودمان را بشناسیم و البته به اندازه‌ی مسئولیت خودمان تواضع کنیم و خودمان را خادم تمام مردم جهان بدانیم و برای نجات همه‌ی آنها تلاش کنیم.

رسانه چقدر در خدمت ایجاد فضای انقلابی بودن قرار داشته است؟

• رسانه اکثراً حد متوسط به پایین را نگاه می‌کند و نگاه حداقلی دارد. آیا تا به حال دیده‌اید برای کسانی که می‌خواهند خیلی ارتقا پیدا کنند، سریالی ساخته شود که خیلی از جاذبه‌های سریال‌های حداقلی را نداشته باشد؟ این‌طور نیست که اگر خیلی از برنامه‌ها را برای سطوح بالای جامعه بسازیم، سطوح پایین بدشان بیاید، بلکه برعکس، تحسین هم می‌کنند. مثلاً خیلی‌ها نمی‌توانند مانند مرحوم ابوترابی باشند، اما وقتی خاطراتشان را می‌شنوند ایشان را تحسین می‌کنند. چرا مردم شهید چمران را دوست دارند؟ با اینکه چمران در سطح عوام نیست اما عموم مردم او را دوست دارند. ‌ما نباید مردم را دست کم بگیریم.

• مردم ما خیلی استعداد انقلابی‌گری دارند. رسانه پا به پای انقلاب نیامده، ماهیت انقلاب را خوب توضیح نداده است و برای کسانی که استعداد رسیدن به درجات بالای انقلابی‌گری را دارند برنامه نساخته است. ما کمی می‌ترسیم انقلابی‌گری را خوب توضیح دهیم و می‌ترسیم انقلابی برنامه بسازیم. مثلاً آیا برنامه‌ای داریم که به جای اینکه در مورد جذب کردن غیر محجبه‌ها به حجاب باشد، در مورد بهترشدن حجاب افراد محجبه سخن بگوید؟ آیا برنامه‌ای داریم که دنبال این باشد که نمازخوان‌ها را ارتقا دهد؟ چون تا خوب‌ها خوب‌تر نشوند، بدها خوب نخواهند شد.

آیا کسی می‌تواند «شلوار لی» بپوشد و انقلابی هم باشد؟!

• اگر چنین فردی، در جلساتی که آداب انقلابی بودن را به او یاد بدهد شرکت نکرده باشد، و از سر بی‌خبری شلوار لی بپوشد بله می‌تواند انقلابی باشد. اما اگر این آداب را یادگرفته باشد می‌داند که انسان انقلابی با سطح زندگی عوامانه و خوش‌گذرانه فاصله می‌گیرد و می‌داند که از چیزهایی که خوشش آمده باید فاصله بگیرد. از این دیدگاه می‌توان گفت انسان انقلابی «شلوار لی» نمی‌پوشد چون اگر دلیل پوشیدن آن لباس هوس دل اوست، انقلابی با هوس بیگانه است. انسان انقلابی قبل از هر چیز، دلش را زیر پا می‌گذارد.

مبنای تمدن غرب «دلم می‌خواهد» و مبنای تمدن اسلامی مخالفت با «دلم می‌خواهد» است

• اساساً مبنای تمدن غرب هوا و هوس به معنای «دوست دارم و دلم می‌خواهد» است و مبنای تمدن اسلامی مخالفت با هوی و دلم‌می‌خواهدها است. بر این مبنا چون انقلابیون گروه پیشرو هستند، با دلم می‌خواهدهای خودشان مبارزه می‌کنند. اگر «شلوار لی» مظهر دلم‌می‌خواهد است یک انسان انقلابی نمی‌پوشد. ولی اگر یک جوانی «شلوار لی» پوشیده است ما نمی‌گوییم آدم بدی است، حتی ممکن است انقلابی هم باشد اما دقت نکرده باشد.

تبلور این مباحث در سبک زندگی ما چیست؟/ نقد سند آموزش و پرورش/ تمرین مبارزه با نفس مهم‌ترین تمرین در مدارس

• ما تا در جامعه‌مان یک چیزی را مبنا قرار ندهیم، مشکلات ما حل نخواهد شد. آموزش و پرورش ما در این زمینه واقعاً ضعیف است. ما وقتی در مورد اهداف آموزش و پرورش در مدرسه صحبت می‌کنیم، باید بگوییم بچه‌ها از هفت سالگی تا چهارده سالگی با کمک مربّی مدرسه و پدر و مادر، تمرین «مبارزه با نفس» می‌کنند. به بچه‌ها بگوییم مهمترین معرفتی که تو باید یاد بگیری، و مهمترین مهارتی که باید کسب کنی، این است که خودت را با برنامه و انگیزه‌ی الهی «کنترل کنی»، و این همان تقوا است. ما باید این را در جامعه‌مان مبنا قرار بدهیم. تا وقتی تقوا جدّی گرفته نشود، و آن را به عنوان مبنا قرار نداهیم، سایر تلاش‌ها و کارهای ما فایده‌ای نخواهد داشت و فقط سر خودمان را شیره می‌مالیم.

• شاید اینجا جای نقد برنامه‌ای که زحمت کشیدند برای آموزش و پرورش نوشتند، یک متنی که سند بالادستی بشود برای نظام آموزش و پرورش، اینجا جای نقد او نباشد. چون دیگرانی نیستند که احیاناً ازش دفاع بکنند. اما شما آن برنامه را نگاه بکنید، از حیات طیبه به عنوان هدفی که می‌خواهیم به آن برسیم صحبت شده، اما از راه رسیدن به حیات طیبه، که تقواست، صحبت نشده است. ممکن است در گوشه‌هایی از آن متن به مفاهیم دینی اشاره باشد، اما «تقوا» جایگاه کلیدی و شایسته‌ای در آن متن و برنامه‌ای که به عنوان یک سند بالادستی تنظیم شده است، ندارد. اگر بعد از سی سال، آموزش و پرورشِ ما تازه به این متن رسیده، نمی‌دانم چند سال دیگر باید منتظر باشیم تا به یک متن خوب برای آموزش و پرورش برسیم. در حالی که تقوا را باید مبنا قرار داد.

• یکی از علمای خوب تهران هست، هر دفعه پای سخنرانیش می‌نشینی می‌گوید تقوا. خب شارحین باید این را شرح کنند. همه‌ی برنامه‌ها باید برای رسیدن به تقوا باشد. تا جایی که وقتی فرزند ما وقتی از دبیرستان فارغ التحصیل شد، خجالت بکشد که بگوید «دلم می‌خواهد». بگوید: زشت است بگویم دلم می‌خواهد.

آقای پناهیان! چطور می‌توان گره را باز کرد؟

• ما یک آینده‌ی زیبا داریم به نام «جامعه‌ی مهدوی» که می‌توانیم به آن جامعه‌ی زیبا نگاه کنیم. ما دردمان را از قیام امام حسین(ع) می‌گیریم، اما درک‌مان را از قیام امام زمان(ع) می‌گیریم. دردمان را از کوفه و مدینه می‌گیریم اما درک‌مان را از جامعه‌ی مهدوی می‌گیریم. ما باید درمورد جامعه‌ی مهدوی تفکر کنیم و بفهمیم که امام زمان چند میلیارد انسان را چگونه اداره خواهد کرد؟ غرق آن جامعه‌ی زیبا بشویم و از آنجا الگو بگیریم و جامعه‌ی خودمان را بسازیم.

• اگر ما به جامعه‌ی مهدوی عمیقاً بیندیشیم و در مورد نحوه‌ی اداره‌ی آن تفکر کنیم، گره‌های جامعه‌ی امروز ما باز خواهد شد. مثلاً در مورد این فکر کنیم که چگونه در جامعه‌ی مهدوی مسئول سوءاستفاده چی بار نمی‌آید و کسی برای گرفت پُست و مقام، منافقانه تظاهر به اسلام نمی‌کند؟ اگر به جامعه‌ی مهدوی نگاه کنیم می‌بینیم که امام زمان (ع) به شدت با مسئولین سخت‌گیر هستند. ایشان با دو گروه خیلی سخت‌گیر هستند، یکی با دشمنان و یکی با یاران خودشان. لذا هر کسی، در جامعه‌ی مهدوی وارد عرصه‌ی سیاست نخواهد شد.